Dom zakonny w Puszczykowie W grudniu 1932 roku Zgromadzenie Ducha Świętego zakupiło ponad 2 ha działkę w miejscowości Puszczykowo. Pierwszymi ojcami, którzy w dniu 28 stycznia 1933 roku zamieszkali w nowo nabytym domu zakonnym byli o. Zygmunt Rydlewski i o.Władysław Alachniewicz. Dostosowali oni dom do potrzeb życia zakonnego i w tym samym roku przenieśli z Bydgoszczy nowicjat braci zakonnych. Kandydaci do kapłaństwa nadal odbywali całą swoją formację seminaryjną we Francji.

Gdy wojna rozproszyła wspólnotę zakonną w Bydgoszczy, część ojców i braci schroniło się w Puszczykowie. Jednak i tutaj w połowie września 1939 roku pojawili się hitlerowcy, którzy zajęli dom internując 28 duchownych i uczynili z niego obóz przejściowy dla księży, który istniał do wiosny 1940 roku. Więziono tu kapłanów z różnych diecezji polskich i czeskich. Po przewiezieniu księży do innych obozów, w 1943 roku utworzono tu tzw. Okręgowy Dom Dziecka.Wojska niemieckie urządziły później w domu zakonnym szpital polowy, który po zakończeniu działań wojennych przejęło PCK.

Zgromadzenie Ducha Świętego odzyskało swój dom w Puszczykowie dopiero w grudniu 1947 roku. Pierwszym przełożonym po wojnie został o.Wacław Brzozowski. Wraz z nim przybyli czterej seminarzyści: Hieronim Lewandowski, Kazimierz Nowak, Józef Rodzik i Stefan Smolarek. Od 1948 roku pieczę nad seminarzystami przejął o. Franciszek Mientki, który po wojnie i ukończonych studiach uniwersyteckich we Fryburgu w Szwajcarii przybył do Polski. Z każdym rokiem przybywało kilku nowych kandydatów do seminarium, ale taki stan trwał tylko do 1949 roku. Wówczas to, w fanatycznych latach stalinowskich, po licznych aresztowaniach misjonarzy w Bydgoszczy, funkcjonariusze UB pojawili się także w Puszczykowie. Aresztowano wszystkich ojców, z wyjątkiem o. Huberta Dalkowskiego. Wspomniani wyżej seminarzyści pomimo komunistycznych prześladowań rozpoczęli nowicjat, a po aresztowaniu ojców zostali sami przez następne dziewięć miesięcy. Dojeżdżał do nich raz na dwa tygodnie z Bydgoszczy o. Piotr Pilarski, który cudem uchronił się przed aresztowaniem. Msze Święte, spowiedź i konferencje zapewniali im ojcowie bernardyni z Poznania. Dopiero latem 1950 roku przybył do Puszczykowa o. Jan Obarski, mianowany przez ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego prowincjałem zgromadzenia. Do 1960 roku dom puszczykowski pozostał siedzibą zarządu prowincji, a do 1971 roku był równocześnie domem formacyjnym.

W 1960 roku przy domu zakonnym w Puszczykowie decyzją ks. abpa Antoniego Baraniaka utworzono przy ul. Dworcowej samodzielny ośrodek duszpasterski z kaplicą publiczną pw. Świętego Józefa. Prężne życie religijne rozwijającej się wspólnoty ograniczone było przede wszystkim warunkami lokalowymi.

Rozpoczęto starania o budowę kościoła, uzyskując pozwolenie dnia 22 czerwca 1979 roku. W maju 1981 roku przebywający w Polsce ks. bp Atanazy Bala CSSp, ordynariusz diecezji Bafia w Kamerunie, poświęcił teren pod budowę nowego kościoła. Prace trwały aż do 2000 roku, na jesień (1 października) kościół parafialny został uroczyście konsekrowany przez ks. abpa Juliusza Paetza. Opiekę duszpasterską w Puszczykowie sprawowali w omawianym okresie m.in. o. Wacław Brzozowski, o. Zygmunt Kosielski, o. Andrzej Różański, o. Stefan Smolarek, o. Marek Karczewski i o. Franciszek Oracz.

Od 1976 roku, czyli od 30 lat, Misjonarze Ducha Świętego sprawują również posługę duszpasterską w szpitalu, który wybudowano na terenie Puszczykowa. Istnieje w nim kaplica szpitalna pw. Świętego Maksymiliana Kolbego, którą urządził i wyposażył pierwszy kapelan szpitala o. Władysław Budziak.